Yumurtadan çıkan çoğu hayvanın yumurta kabuğunu delmek ya da çatlatıp kırmak için kullandıkları geçici bir “yumurta dişi” vardır. Örneğin bazı kertenkelelerin ve yılanların ağızlarının ön kısmında, yumurtalarını yarıp çıkmalarına yardımcı olan gerçek bir dişi bulunur. Kuşların gagalarının, bazı kaplumbağa ve timsahların üst çenelerinin ucunda bulunan yumurta dişiyse çok küçük bir çıkıntı şeklindedir. Hayvanlar yumurtadan çıktıktan bir süre sonra yumurta dişleri düşer ya da küçülerek kaybolur.

Kar ve yağmur sularının bir kısmı akarsulara, göllere ve denizlere karışır. Bir kısmıysa toprak tarafından emilir ve yerin altına doğru süzülür. Taşların ve kumların arasından geçer. En sonunda daha fazla ilerleyemediği bir yere gelir ve orada birikir. İşte biriken bu suya yer altı suyu denir. Bazı yer altı suları çok derindedir ve orada uzun süre kalabilir. Bu suları kullanmak için kuyu kazmak gerekir. Bazen de yerin altında biriken sular bir basınç oluşturur ve bulduğu çatlaklardan yeryüzüne sızar. Bu sulara pınar ya da kaynak suyu denir. Bazı yer altı suları sıcak olur ve buharla birlikte çıkar. Bunlara da termal su denir.

Uyanıkken gözlerimizi açık tutmamızı sağlayan kaslar biz uyumaya başlayınca gevşer. Kaslar gevşeyince doğal olarak göz kapakları düşer ve kapanır. Göz kapaklarımız kapanınca gözlerimiz karanlıkta kalır ve ışık onları rahatsız etmez. Böylece beynimiz uyumaya hazır hâle gelir ve dinlenebiliriz. Ayrıca gözlerimiz kapalıyken toz, ışık, rüzgâr gibi dış etkenlerden korunur ve kurumaz. Kısacası uyurken gözlerimizin kapanması, vücudumuzun korunma ve dinlenme sürecinin doğal bir parçasıdır.

Geceleri gökyüzünü süsleyen yıldızların hiçbirini gündüz göremiyoruz. Aslında yıldızlar hâlâ orada. Ama gündüzleri gökyüzünde ışıl ışıl parlayan başka bir yıldız yani Güneş onları görmemize engel oluyor! Güneş’i diğer yıldızlardan ayıran en önemli özellik bize en yakın yıldız olması. Dünya bir yandan Güneş’in etrafında dolanırken bir yandan da kendi çevresinde hiç durmadan döner. Bu dönüş sırasında Dünya’nın Güneş’e dönük kısmında gündüz, diğer kısmında gece yaşanır ve bu sürekli tekrarlanır. Gündüz olan yerlerde Güneş Dünya’yı o kadar aydınlatır ki diğer yıldızların yaydığı ışığı göremeyiz. Gece olan yerlerdeyse yıldızlar görünür hâle gelir.

Köstebekler zamanlarının çoğunu yer altında geçirir. Görme ve işitme duyuları çok kuvvetli olmasa da diğer duyuları olağanüstü bir şekilde gelişmiştir. Burunları ve kuyrukları son derece hassas kıllarla kaplıdır. Bu kıllar sayesinde, daracık tünellerde ilerlerken dokundukları her şeyi gözleriyle görüyormuş gibi algılayabilirler. Bunun yanı sıra çok keskin bir koku alma duyusuna sahiptirler. Yalnızca koklayarak bile yırtıcı hayvanların, başka köstebeklerin ya da avlarının yerini tam olarak tespit edebilirler. Köstebeklerin ayrıca karmaşık tünel sistemlerinin her noktasını hatırlamalarını sağlayan mükemmel bir belleği ve yön bulma becerisi vardır. Tüm bu özellikler onların yer altında yollarını kolayca bulmalarını sağlar.

Uçaklar kanatları ve motorları sayesinde havalanıp uçar. Kuyruklarında ve kanatlarında bulunan kanatçıklar hareket ettirilerek sağa sola ve aşağı yukarı doğru yönlendirilirler. Helikopterlerse motordan güç alan pervaneleri sayesinde uçar ve yön değiştirir. Uçaklar çok hızlı araçlardır. Çok uzun mesafeler katedebilirler. Hava koşullarından da pek etkilenmezler. Helikopterlerse uçaklara göre daha yavaş araçlardır. Daha kısa mesafeler için kullanılırlar. Uçarken hava koşullarından da daha çok etkilenirler. Uçaklar yalnızca ileri doğru gidebilirken helikopterler ileri geri ve aşağı yukarı doğru gidebilir. Hatta uçarken havada bir noktada sabit durabilirler. Çoğu uçak kalkmak ve inmek için uzun bir piste ihtiyaç duyar. Helikopterlerin kalkması ve inmesi içinse küçük bir alan yeterlidir. Uçaklarla helikopterler arasındaki başka bir fark da taşıyabildikleri yolcu sayısıdır. Büyük yolcu uçakları yüzlerce yolcu taşıyabilirken helikopterler genellikle en fazla yirmi yolcu taşıyabilir.

Kulaklarımız ve burnumuz, deriden daha sert ancak kemikten daha yumuşak olan kıkırdaktan oluşur. Biz büyüdükçe bu organlar da tıpkı diğer organlarımız gibi büyümeye devam eder. Belirli bir yaşa ulaştığımızdaysa vücudumuzun geri kalanıyla birlikte onların da büyümesi durur. Ancak yaşlandıkça kulaklarımız ve burnumuzdaki kıkırdak dokusu esneyip sarkabilir. Bu durum kulaklarımızın ve burnumuzun daha büyük görünmesine neden olabilir.

Kulağımızın içinde çekiç, örs ve üzengi denilen çok küçük kemikler bulunur. Bu üç kemik birlikte çalışarak sesi kulağın iç kısımlarına taşır. İşitmemize yardımcı olan bu kemikler doğumdan sonra hiç büyümez. Yani vücudumuz büyürken bu kemiklerin boyutları aynı kalır.